کلاغي، به شاخي جای گير

به منقار به‌گرفته قدری پنير

يکي روبهی بوی طعمه شنيد

به پيش آمد و مدح او برگزيد

بگفتا: «سلام اي کلاغ قشنگ!

که آئی مرا در نظر شوخ و شنگ!

اگر راستی بود آوای تو

به‌مانند پرهای زيبای تو!

در اين جنگل اکنون سمندر بودی

بر اين مرغ‌ها جمله سرور بودی!»

ز تعريف روباه شد زاغ، شاد

ز شادی بياورد خود را به‌ياد

به آواز خواندن دهان چون گشود

شکارش بيافتاد و روبه ربود

بگفتا که: «اي زاغ اين را بدان

که هر کس بود چرب و شيرين زبان

خورد نعمت از دولت آن کسی

که بر گفت او گوش دارد بسی

هم اکنون به‌چربی نطق و بيان

گرفتم پنير تو را از دهان

زاغکي قالب پنيری ديد

به دهن برگرفت و زود پريد

بر درخت نشست در راهی

که از آن مي‌گذشت روباهی

روبه پر فريب و حيلت‌ساز

رفت پاي درخت و کرد آواز

گفت: به به چقدر زيبائی

چه سري، چه دمي، عجب پايی

پر و بالت سياه رنگ و قشنگ

نيست بالاتر از سياهی رنگ

گر خوش‌آواز بودی و خوش‌خوان

نبدي بهتر از تو در مرغان

زاغ مي‌خواست قار قار کند

تا که آوازش آشکار کند

طعمه چون افتاد دهان برگشود

روبهک جست و طعمه را بربود